Dziennik

Echo Ruin od kilku tygodni żyło w notatkach, szkicach i pierwszym prototypie. Dziś dostaje swój adres: echoruin.pl. To tutaj będziemy pokazywać, jak gra rośnie — od surowych ekranów po finalną wersję.

Na stronie znajdziesz opis świata, zasady rozgrywki i galerię grafik koncepcyjnych. Wszystko, co widzisz, jest jeszcze w ruchu: kolory, kształty ruin i interfejs będą się zmieniać razem z grą.

Jeśli chcesz wiedzieć, kiedy gra trafi do sklepów, zostaw adres e-mail na stronie kontaktowej. Wyślemy jedną wiadomość — w dniu premiery.

Najważniejsza zasada Echo Ruin: żadne dwa biegi nie powinny wyglądać tak samo. Dlatego wyspa nie jest jedną, zaprojektowaną planszą, tylko zbiorem krótkich fragmentów — kawałków wybrzeża, arkad, schodów i kolumn.

Gra dobiera kolejne fragmenty w locie, pilnując, żeby trudność rosła łagodnie, a krajobraz zmieniał się płynnie: od porannego wybrzeża, przez ruiny w pełnym słońcu, aż po zmierzch.

Na końcu każdego biegu pokazujemy mapę przebytej drogi. To mały szczegół, ale lubimy, gdy gracz może spojrzeć wstecz i zobaczyć swoją własną, jedyną w swoim rodzaju wyspę.

Większość gier typu endless runner jest szybka, głośna i pełna migających liczb. Echo Ruin idzie w drugą stronę: ciepłe światło, szum morza i prosta mechanika, którą da się opanować w kilka sekund.

Inspiracją były śródziemnomorskie wybrzeża, białe kamienie nagrzane słońcem i dźwięk, który odbija się od ruin. Stąd echa — zbierasz je po drodze, a one powoli odsłaniają historię wyspy.

Gra jest projektowana z myślą o krótkich sesjach: jeden bieg w autobusie, jeden przed snem. Bez pośpiechu.